Ertuğrul opowiada mu wtedy niezwykłą przypowieść o sułtanie, róży i kolcach — historię, która ma otworzyć mu oczy na prawdziwy sens cierpliwości i miłości.

Dawno temu żył sułtan, który stworzył najpiękniejszy ogród różany. Po jego śmierci tron objął młody następca. Pewnego dnia odkrył, że nie potrafi poczuć zapachu róż, mimo że wszyscy wokół zachwycali się ich aromatem. Wzywał medyków i uczonych, ale nikt nie potrafił mu pomóc.

Aż pewnego dnia do pałacu przybył prosty pasterz. Zerwał różę, usunął z niej kolce i podał ją sułtanowi — lecz ten nadal nic nie poczuł. Wtedy pasterz podał mu drugą różę, tym razem z kolcami, i kazał mocno ją ścisnąć. Kolce przebiły skórę sułtana, a ból sprawił, że po raz pierwszy poczuł prawdziwy zapach róży.

Pasterz wyjaśnił wtedy, że człowiek nie może pragnąć piękna bez bólu. Róża została stworzona razem z kolcami. Prawdziwa miłość wymaga cierpliwości, delikatności i gotowości do znoszenia ran.

Po wysłuchaniu historii Cihan zaczyna rozumieć, że Hanser jest jego różą. Jej zazdrość i ból nie wynikają z okrucieństwa, lecz ze strachu przed utratą ukochanego człowieka. Ertuğrul tłumaczy mu, że nie wystarczy mówić o obowiązkach wobec dziecka — musi przede wszystkim sprawić, by Hanser poczuła się wybrana i kochana.

Starszy mężczyzna radzi mu także wyznaczyć jasne granice wobec Bejzy. Dziecko potrzebuje ojca, ale Hanser potrzebuje pewności, że jej miejsce w sercu Cihana jest niezagrożone.

Cihan opuszcza dom Ertuğrula z nowym zrozumieniem. Wie już, że nie istnieje miłość bez kolców i że prawdziwe uczucie wymaga cierpliwości oraz odwagi. Postanawia wrócić do domu nie jako człowiek uciekający od konfliktu, lecz jako mąż gotowy walczyć o swoją żonę i rodzinę.

Hanser była jego różą — a on był gotów znieść kolce, by nie utracić jej miłości.