“W pewnym momencie stracił panowanie nad sobą. Szarpnął obrus, a talerze, kieliszki i jedzenie runęły na podłogę. Hałas tłuczonego szkła wypełnił cały dom. Hanser patrzyła na zniszczoną kolację ze łzami w oczach.

Najbardziej bolało ją jednak nie rozbite szkło, lecz fakt, że mężczyzna, którego kochała, uwierzył komuś innemu szybciej niż jej.

Cihan wyszedł z domu mimo jej błagań. Hanser została sama w ciszy rezydencji, siedząc przy drzwiach i płacząc. Zrozumiała wtedy, że tej nocy między nimi pękło coś znacznie ważniejszego niż porcelana — zaufanie i miłość.

Wieczór, który Hanser przygotowała z nadzieją na czułość, bliskość i pojednanie z Cihanem, zamienił się w jeden z najbardziej bolesnych momentów jej życia. Czekając td4729przy elegancko nakrytym stole, nie wiedziała jeszcze, że Bejza rozpoczęła już swoją okrutną grę.

W pokoju dziecięcym Bejza zniszczyła dekoracje, zerwała ozdoby i rozrzuciła wszystko po podłodze. Następnie spokojnie pozwoliła, by cała wina spadła na Hanser. Gdy Cihan wrócił do domu, był chłodny, spięty i pełen ukrytego gniewu. Zamiast romantycznej kolacji pojawiły się oskarżenia i słowa, które bolały bardziej niż krzyk.

Cihan uwierzył, że Hanser zaprosiła go nie z miłości, lecz po to, by upokorzyć Bejzę. Hanser próbowała się bronić, tłumaczyła, płakała i przysięgała, że niczegotd4729 nie zniszczyła, lecz Cihan patrzył na nią tak, jakby już wydał wyrok.”

Najbardziej dramatyczny moment nastąpił przy stole oświetlonym świecami — miejscu, które miało stać się symbolem pojednania, a stało się symbolem rozpadu zaufania. W przypływie gniewu Cihan zrzucił obrus razem z zastawą na podłogę. Talerze i kieliszki rozbiły się z hukiem, a Hanser zrozumiała, że Bejza osiągnęła swój cel.

Jedno kłamstwo wystarczyło, by oddalić od niej człowieka, którego kochała najbardziej.

Hanser błagała Cihana, by ją wysłuchał i spojrzał jej w oczy, ale on nie potrafił już odróżnić prawdy od manipulacji. Gdy stanął przy drzwiach i powiedział, że nie może już na nią patrzeć, jej serce pękło.

Po jego wyjściu Hanser osunęła się na podłogę przy zamkniętych drzwiach i płakała w ciszy. W jadalni leżały rozbite talerze i dogasające świece — resztki wieczoru, który miał uratować ich miłość, a stał się początkiem jej rozpadu.”